Με ήττα επέστρεψε η ομάδα μας στις ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις σε έναν αγώνα που όποιος το είδε έμεινε με ένα μεγάλο παράπονο για την ροή και το τελικό αποτέλεσμα του αγώνα. Η "ομάδα ευρωλίγκας" όπως βαφτίστηκε η Τραμπζονσπόρ φάνηκε πολύ λίγη πάνω στο παρκέ αλλά ο ΑΡΗΣ έπεσε πάνω στον κακό του εαυτό και χάρισε απλόχερα τη νίκη στους αντιπάλους. Με σκαμπανεβάσματα στην απόδοση τους οι περισσότεροι παίκτες, τραγικό το διάβασμα του αντιπάλου από το τεχνικό τιμ.

Είχαμε τονίσει και πριν την αναμέτρηση ότι η συνήθεια του "ανεβάσματος" των αντιπάλων μας έχει καταντήσει κουραστική και δεν πείθει... αντιθέτως όταν βλέπουμε να χαρακτηρίζεται σαν ομάδα ευρωλίγκας(τα μπάτζετ σε χώρες σαν την Τουρκία είναι πλασματικά) μια ομάδα με 3 μέτριους Αμερικάνους και κάνα δυό  "ξυλοκόπους" βαλκάνιους και ο ΑΡΗΣ αντί να έχει τα ηνία της αναμέτρησης να αγωνίζεται φοβισμένα και διαρκώς να ακολουθεί μόνο στεναχώρια και προβληματισμό μας προκαλεί. Όχι γιατί οι απαιτήσεις μας πλέον έχουν φθάσει σε τέτοιο επίπεδο που δεν "ανεχόμαστε" ήττες αλλά στο μπάσκετ είναι δύσκολο να κρύψεις την αλήθεια και η αλήθεια σήμερα ήταν ότι ήμασταν καλύτεροι από τους αντιπάλους μας και έπρεπε να κερδίσουμε ακόμη και σε μια μέτρια βραδιά... Το "φαινόμενο"  Στιπάνοβιτς θα πρέπει να προβληματίσει έντονα τον Δ.Πρίφτη που για ακόμη ένα παιχνίδι  είδε τους αντίπαλους ψηλούς να κάνουν πάρτι κάτω από το καλάθι μας και η άμυνα μέσα στο ζωγραφιστό να αποτελεί έναν ασταμάτητο πονοκέφαλο. Ενώ και στην επίθεση ίσως αυτή η "σύγχρονη φιλοσοφία" του αθλήματος που θέλει την μπάλα να κυκλοφορεί πολύ μέχρι να βρεθεί ο ξεμαρκάριστος παίκτης να πρέπει να μείνει στην άκρη και να δούμε πως μπορούν να αξιοποιηθούν συγκεκριμένοι παίκτες σαν τον Μακ Νίλ που το μόνο που θέλει είναι ένα καλό σκριν ή μια "ελεύθερη" πλευρά για να κάνει το isolation... Αργή η αντίδραση από τον πάγκο στην αλλαγή άμυνας, κακή διαχείριση του ρόστερ, κανένα πλάνο στις τελευταίες κρίσιμες επιθέσεις... Στα θετικά η σταθερά καλή παρουσία των Γουότερς και Χάγκινς και η βελτίωση των Μακ Νίλ και Γουάιτ. Όλη όμως η ομάδα θα πρέπει να κάνει εντατική προπόνηση στις βολές που σήμερα μας πλήγωσαν και σε μεγάλο βαθμό έκριναν το παιχνίδι...

Μόλις τρίτο επίσημο παιχνίδι οπότε κάθε κρίση μας μπορεί να είναι και εσφαλμένη. Παρόλα αυτά κενά όπως αυτό κάτω από το καλάθι, κυρίως όταν λείπει ο Χάγκινς δεν μοιάζουν συμπτωματικά ή περιστασιακά. Άλλο να καταστρώνεις πλάνο για να καλύψεις το κενό ενός τραυματία όπως έγινε την Κυριακή που έλειπε ο Χάγκινς και άλλο να σχεδιάζεις να βγάλεις την χρονιά με μόλις έναν σέντερ... Στα ευχάριστα η παρουσία του κ.Λάσκαρη στην Τουρκία με τη σύζυγο του που δείχνει να το έχει πάρει πολύ ζεστά το θέμα. Από αυτόν τον μπασκετικό πρόεδρο λοιπόν περιμένω όχι να ζητήσει εξηγήσεις ή να τραβήξει το αυτάκι του Δ.Πρίφτη αλλά να κάτσουν μαζί στο τραπέζι και να μιλήσουν για τα προφανή... όπως είναι η ενίσχυση της ομάδος με έναν βαρύ σέντερ. Περιμένουμε να δούμε στη συνέχεια μεγαλύτερη βελτίωση σε όλους τους τομείς μιας και η ομάδα μας όπως έχει αδυναμίες έχει και μεγάλες δυνατότητες.